گـرافیک نت
را در گـوگـل
محبوب کنید
سه شنبه ۲۸ دي ۱۳۹۵
Tue 17 Jan 2017
یکشنبه ۲۸ مهر ۱۳۹۲   یادداشت  › یادداشت سردبیر
۱
محبوب

لطف دوستان مایه گرفتاری ماست!

یادداشت سردبیر گرافیک نت درباره انتظارات آموزشگاه های هنرهای تجسمی از رسانه های مجازی و خدمات متقابل آنها

چند سال پیش به دعوت یکی از کارگردان های تئاتر برای تماشای نمایش جدیدش دعوت شده بودیم، پُرسان پُرسان همراه با یکی از دوستانم خودمان را به فرهنگسرای بهمن، جایی که حتی نمیدانستیم کجای تهران واقع شده، رساندیم. سالن پر شده بود و ما 5 دقیقه مانده به اجرای نمایش به محل اجرا رسیده بودیم. بلیت تمام شده بود و عده زیادی هم پشت گیشه ایستاده بودند و ما به سختی از میان آنها رد شده و با استقبال و راهنمایی آن کارگردان محترم وارد سالن شدیم. صندلی ها پر بود و عده زیادی هم روی زمین نشسته بودند، رو به آن دوست هنرمند گفتم: جای ما کجاست؟ روی زمین؟! و جواب من اشاره انگشت او بود به سوی دو صندلی خالی در ردیف دوم...
در این پنج سالی که راهبری "گرافیک نت" را به عهده گرفته ایم و با سرمایه و هزینه شخصی و فقط و فقط به دلیل علاقه شخصی به گرافیک این جامعه مجازی را سرپا نگه داشته ایم، بارها و بارها لطف عزیزان عرصه آموزش شامل حال من و سایر دوستانم در این مجموعه شده.
از دعوت به مراسم های مختلف تا پیشنهادات عجیب و غریب برای بالا نگه داشتن مطالب مربوط به آموزشگاه خودشان یا منتشر ننمودن یا پایین آوردن مطالب مربوط به سایر رقبا...
شخصاً به دلیل آشنایی با فضاهایی که معمولا برای شرکت در آنها دعوت می شوم، علاقه ای به شرکت در آنها ندارم و اغلب عذر خواهی می کنم و عدم حضور خود را اعلام می کنم.
مدتی پیش آقای محترمی از سوی آموزشگاه (...) با من تماس گرفتند و از من برای شرکت در کنفرانس مطبوعاتی! دعوت بعمل آوردند. طبق معمول تشکر کردم و بهانه آوردم و به ایشان گفتم: خبر مربوط و عکس ها را طبق روال گذشته ایمیل کنید تا در سایت منتشر کنم.
روز بعد خانم محترمی از همان آموزشگاه تماس گرفتند و با گلایه از عدم حضورم در کنفرانس مطبوعاتی روز قبل و اعلام اینکه "ما برای خبرنگاران رسانه ها کارت هدیه در نظر گرفته بودیم" پیام ویژه مدیر آموزشگاه را برای دعوت به مراسم (...) هفته بعد در خانه هنرمندان به بنده رساندند. با توجه به احترامی که به شخص مدیر آموزشگاه دارم و با توجه به ذهنیت گذشته از شرکت در این نوع مراسم، تصمیم گرفتم این بار خوشبینانه و به احترام شخص محترم مدیر آموزشگاه در این مراسم شرکت کنم.
دیروز، شنبه، 27 مهر پس از یک روز کاری خسته کننده و طی مسیر نسبتاً طولانی و تحمل ترافیک وحشتناک عصر تهران، وقتی که همراه با یکی از دوستانم ساعت 5:15 در محل خانه هنرمندان حضور یافتیم متاسفانه با وضعیت نابسامانی برخوردیم! به دلیل پر شدن سالن و در نظر نگرفتن محلی برای "مدعوین"، همه صندلی ها پر شده بود و حراست محترم خانه هنرمندان از ورود افراد ممانعت می کرد. جالب اینکه همان شخصی که من به احترام وی این مسیر را طی کرده بودم، بی تفاوت نسبت به این موضوع همراه با تعدادی از دوستان وارد سالن شد و فقط به گفتن "چرا اینجا ایستادید! بیاید داخل" بسنده کرد!
راستش "ایده" یا "ویژه" و دیگر "نام"ها برای من و ما تفاوتی ندارند، مهم احترامی ست که طرف مقابل در قبال انتشار خبرهای مربوط به آن موسسه که غالباً جنبه تجاری داشته، برای مجموعه "گرافیک نت" قائل می شود، مهم این است که دوستان باور داشته باشند که بخش عمده مقبولیت و محبوبیت خود را مدیون فعالان عرصه خبر و به خصوص فعالان فضای مجازی هستند. فقط همین!
دوستان باید باور داشته باشند، ما جدا از جماعت ساندیس خوران و کارت هدیه بگیران هستیم و بی منت و دوستانه خبرهای شما رو منتشر می کنیم و خواسته یا ناخواسته تبلیغ بیزینس شما را می کنیم و هنرجویان را برای کسب دانش به سوی شما سوق می دهیم و اختصاص یک صندلی خالی دوستانه آن هم برای شرکت در مراسمی که به آن دعوت شدیم تنها انتظاری ست که ما از شما داشته و خواهیم داشت.

یک رابطه دوستانه با یک سلام و علیک ساده آغاز می شود و با لبخند تداوم می یابد.

امیرعلی مددی - سردبیر گرافیک نت

بازدید از مطلب: ۶۹۱ بار
برای ارسال نظر، باید وارد سایت شوید

فرشید کارگر جهرمی  ۱ سال قبل     ۰۲ آبان ۱۳۹۲
سلام
یه خداقوت داری بخاطر این همه تلاش و زحمتی که داری
راستش منم تا حالا همچین شرایطی تجربه کردم و میفهمم چی میگید ولی نکته مهم این که تجربه شد اینجور افرادو خوب شناختم.
امیدوارم شما دیگه چنین حسی نداشته باشی بازم موفق باشید.
موافق هستم
A D M I N موافق است
رزیتا کریمی* rozita karimi  ۱ سال قبل     ۲۸ مهر ۱۳۹۲
سلام
ممنون از اطلاع رسانیتون و بیان تجربه و احساستون .
برای منم چند هفته پیش دقیقا همچین اتفاقی افتاد در جشنواره غذا و هفته فرهنگی کره جنوبی!! حالا اشتباه از خانه هنرمندان بوده یا مسئولین کره ای بماند ولی واقعا احساس وحشتناکی به آدم منتقل میشه وقتی دعوت میشی و برخورد درستی نمیشه و احترامی که خبری ازش نیست و متاسفانه از هموطن خودته ....
امیدوارم نه شما دیگه و نه هیچکسی این احساس وحشتناک رو تجربه نکنه.
موفق و شاد باشید آقای مددی و ممنون از زحمات شما و دوستانتون
موافق هستم
A D M I N موافق است
Copyright © graphicnet.ir 2008-2016 All rights reservedطراحی سایت ساناتک